ความดีที่ติดตัว

ทำดี

ธรรมดา

บันทึกด้วยความรู้สึกหดหู่ เศร้าหมอง เมื่อนึกถึงความตาย
มันเป็นสัจธรรม อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา ที่ ไม่มีใครหนีพ้น
จะรักกันมากแค่ไหน เพียงใด วันหนึ่งความตายก็จะมาแยกเราจากกัน
ณ วันนี้....เรา ทุกคนได้ทำความดีติดตัวกันไว้บ้างแล้วหรือยัง ?
ณ วันนี้....เรา ทุกคนได้ทำบุญ ทำกุศลเป็นเสบียงติดตัวกันไว้บ้างหรือยัง ?
ณ วันนี้....เรา ทุกคนได้ทำบุญ ทำกุศลไว้ติดตัวมากพอแล้วหรือยัง ?
ณ วันนี้...เรา ได้ทำให้ชีวิตเราเองมีความสุขบ้างแล้วหรือยัง ?
ณ วันนี้...เรา ได้ทำให้ชีวิตคนอื่นมีความสุขบ้างแล้วหรือยัง ?
ณ วันนี้...เรา ได้ทำให้ชีวิตเราเองมีความทุกข์บ้างหรือเปล่า ?
ณ วันนี้...เรา ได้ทำให้คนอื่นมีความทุกข์บ้างหรือเปล่า ?
ณ วันนี้...เรา ได้มีเวลาทบทวนตัวเองบ้างหรือเปล่า ?
ณ วันนี้...เรา ได้มีเวลาทบทวนตัวเองแ้ล้วหรือยัง ?
ณ วันนี้...เรา ได้มีเวลาใช้สติ ปัญญา พินิจพิจารณาตัวเอง บ้างหรือเปล่า ?
ณ วันนี้...เรา ได้มีเวลาใช้สติ ปัญญา พินิจพิจารณาตัวเอง แล้วหรือยัง ?
ก่อนที่เราจะตายจากกัน
ใช้เวลาหยุดคิด สักนิดหนึ่ง แล้วตอบคำถามตัวเองก่อน
ถ้าได้คำตอบแล้ว อย่าชักช้า อย่ารีรอ อย่าลังเล
จงรีบเร่งลงมือทำเถิด เพื่อนทั้งหลาย ก่อนที่จะไม่มีเวลา และ โอกาสได้ทำ
โปรด จงจดจำไว้ว่า ท่านต้องทำทันที!!!!!!
ด้วยความปราถนาดี
จาก....จิตฝ่ายดี
ที่ซุกซ่อนอยู่ภายในซอกหลืบของความคิดที่แว่บหนึ่ง และช่วงหนึ่งของเวลานี้
ที่ได้มีโอกาสนำเสนอมุมมองของความคิดที่ดีบ้าง เพื่อเตือนสติตนเองและผู้อื่น
หากความคิดนี้เป็นประโยชน์แก่ทุกคน ก็ขออนุโมทนาบุญร่วมกัน เทอญ.

ความรู้สึกเดิมอารมณ์นั้น

ความรู้สึกที่เกิดขึ้นจากวันหนึ่งที่ได้ไปร่วมงานศพเพื่อนเลยอยากถ่ายทอดความรู้สึกนี้แด่ทุกคน

ตะแบกบาน ม่วงคราม ยามลมพัด
พลิ้วสะบัด ไหวอ่อน ตอนแดดสาย
บางกลีบแก่ แพ้แรง หล่นโรยราย
มองดูคล้าย ไม้ยิ้ม พลิ้มล้อลม

ในโลกนี้มีอะไรหลายอย่างมากมายที่แบกกันอยู่ทุกผู้คน ถ้าวางบ้างก็อาจจะเบาได้นะ