การที่เรา ได้...เกิด ประเสริฐนัก
พ่อแม่รัก แต่จำใจ ต้องไกลห่าง
ชิวิตคู่ จึงไม่แปลก ที่แยกทาง
หนาวร้อนบ้าง อบอ้าวฝน ละคนกัน

ลูกที่มี พ่อแม่.......แต่ไม่สุข
ความสนุก เกิดบ้าง ถ้าสร้างสรร
ลูกเป็นเพียง "แค่ของเล่น" เฉกเช่นกัน
เพราะบางวัน ก็วาง กลางห้องนอน

"ลูกก็คือตุ๊ก..กะ..ตา"
มีเวลา ก็สังสรร.... สโมสร
เด็กบางคน ทน..เบื่อ เอื้ออาทร
ลูกขี้อ้อน...พ่อแม่หน่าย..ใช่..ไม่มี

ขอให้เอา ดวงจิตนี้ เป็นที่ตั้ง
ถ้าท่านยัง ดำรงอยู่...ดูวันที่
เราสำเร็จ การศึกษา....หน้าตาดี
จะเหมือนมี มาลัยรัก .....บนตักเอง

ธรรมดา เป็นมนุษย์ สุดค้นคิด
เพียงน้อยนิด สงสัย ใฝ่เหตุ-ผล
แม้เพียงสิ่ง มีคำตอบ.....แต่ชอบกล
ก็ต้องถาม เบื้องบน...ว่า....หนใด?

กับความรัก ที่ มายาก...ไปยิ่งยาก
และมีมาก ที่ มาง่าย...ไปไม่ได้?
พรหมลิขิต คือทางออก ที่นอกใจ
ทำผิดไป...ใช่.เลือกทาง จ้างให้เดิน

บางคนมี พร้อมทุกสิ่ง...แต่ยิ่งแย่
บางคนแน่ ไม่มีให้.....ไปหาเพิ่ม
อยู่ในเมือง บ้านใหญ่ก็...อยากต่อเติม
อยู่บ้านเดิม แคบ เล็ก ซุก...แต่สุขใจ

คำตอบคือ เหตุผลตัว หาทั่วทิศ
แต่คนอื่น น้อยนิด...ตอบไม่ได้
สองบวกสอง ไม่ใช่สี่?...ทุกที่ไป
ทำสิ่งใด...มีเหตุผล ของตนเอง

*เราจึงต้อง"คิดแต่ดี...ที่มีอยู่"
สิ่งที่รู้...แม้ตอบได้...ง่ายชิบเป๋ง
แต่เรากลับ ไม่พูดพร่ำ..แต่..ฮำ..เพลง
ไม่ครื้นเครง แต่ระบำ...ไปตามกัน

*เป็นจังหวะ และเนื้อร้อง..ของชีวิต
*เป็นลิขิต ซับซ้อน..ยอกย้อนฝัน
ใคร?คิดดี......ก็ได้ดี...มีรางวัล
ใคร?คิดสั้น....เฝ้ารันทด..หมดเวลา

ดึงเอาความ สามารถ ที่อาจน้อย
และความด้อย ร้อยพัน เพื่อฟันฝ่า
รวมแรงใจ ในตัว ทั้งกลัวกล้า
แล้วเดินท้า ฝ่าไป ถึงชัยเอย

ต่อ...กับความคิด ภาพ
?พอดีนะน้องนะ
???? สู้ สู้

สุขใจ...ได้คำชม
รื่นรมย์....และสมหวัง
วันนี้...มีพลัง
พรุ่งนี้ยัง.......สู้ต่อไป
? ?